15/11/26

Libros que alimentaron en 2024

Estes foron os libros que lin, e nalgún caso relín, durante o ano 2024. Adoito ler simultaneamente a dos, tres ou catro títulos polo que hai unha mestura de xéneros e temáticas (prosa, poesía, ensaio). Gosto de ir combinando prosa e poesía, para "osixenar" a mente de cando en vez e tamén mesturar temáticas para que a lectura sexa, se cabe, máis pracenteira.

Hai algún título, pertencente ao clube de lectura, que non tería lido de ter plena liberdade de escolla, pero que, loxicamente, lin digamos que por "disciplina". En todo caso isto valeume para acceder a un tipo de pequena literatura, nalgúns casos lamento ter que dicir que nin iso, e poder coñecer obras, digamos que "diferentes", e reafirmarme na valía e aproveitamento das outras lecturas que cabalmente escollín con plena liberdade.

Algún dos libros lidos xa tiñan varios anos, por non dicir décadas, na miña biblioteca. Finalmente chegoulle a quenda da súa "degustación". Iso há pasar con moitos outros en vindeiros anos, se a saúde acompaña, naturalmente.

Non debe caber dúbida de que foi o Ulises de Joyce a lectura máis gratificante, á par que dificultosa con diferencia, de todas as que fixen. En todo caso non me arrepinto de ter acometido empresa de tal embergadura pois o goce foi grande. E o da súa parcial relectura, aínda maior. 

Recomendo, para un maior aproveitamento da monumental obra de Joyce ter lido, cando menos, o Retrato dun Artista Adolescente e Dublineses. Se ademais se acompaña con algún ensaio que trate da súa obra, como o de John Gross "Joyce" ou coa magna biografía de Richard Ellmann, pois aínda mellor.

Na app e sitio web de Bookshelf teño recollidas todas as lecturas que vou realizando e vounas clasifícando de acordo cos seguinte escala de uso persoal, moi persoal:

  • Obras mestras literarias (10)
  • Grande literatura (9)
  • Literatura (8)
  • Literatura menor (7)
  • Subliteratura (6)
  • Best Sellers (5)
  • Premios Planeta (4)
  • Bodrios (3)
  • Papel lixo (2)
  • Conxunto baleiro (1)
Debo dicir que nesta "colleita" de 2024 non houbo ningunha lectura que fora merecente dunha  das catro últimas categorías, o cal, por outra parte, non ten nengún mérito xa que non teño apetencias masoquistas e no clube de lectura manteñen afortunadamente un nivel mínimo de escolla.

Proximamente colgarei o post correspondente ás lecturas do ano 2025 e, a primeiros de xaneiro de 2027, en plena era de involución, reacción e martirio (vaites, vaites, fóra meigallo), as do ano en curso.

26/8/26

Ribadavia, na rampa do despegue

Domingo, 26 de xullo de 2026

Ribadavia está a punto de dar un salto cualitativo para proseguir o cuantitativo que inicio hai xa uns cantos anos.
Non é só que haxa máis xente na vila, que estean máis animadas as rúas e prazas, que haxa novos equipamentos culturais, que cada vez aparezan máis casas restauradas e rehabilitadas, que se respire un aire que crea un ambiente de gran vila histórica, senón que abriron novos locais e negocios de alternativas varias (vén é certo que moitos deles centrados na cultura e degustación do viño) e se dotou de novos equipamentos comunitarios.
Tamén se observa, e Ross Mary confirma,  un fenómeno de turismo masivo e un proceso de xentrificación,  do cal hai xa moi evidentes signos.
A pesar disto se os dirixentes locais, ou os novos que poidan vir nas vindeiras eleccións municipais, son quen de atopar un equilibrio entre tradición e modernidade, entre crecemento económico e respecto polo medio natural e cultural  e, así  mesmo, sexan capaces de poñer en valor e dinamizar un gran activo como é o paso do río pola vila, o seu futuro iniciará unha senda de desenvolvemento polo camiño da sustentabilidade.
Envío unhas cantas fotografías que quizáis corroboren, de forma parcial, as afirmacións anteriores. Nelas pode observarse parte destas novas dotacións e ambientes.

8

27/9/25

Experimento botánico (ou case)

A nosa pequena historia comeza no ano 1979 cando o meu pai prantou na casa que estaba construíndo unha palmeira. Cos coidados recibidos e co paso dos anos foi medrando ata convertirse nun exemplar de gran porte e fermosa presencia.


Pero a cada vez máis evidente presenza do cambio climático, xunto con outros factores, trouxo por estas latitudes especies de outros lugares do planeta que se aclimataron rapidamente causando danos en animais e prantas.
Así na altura do ano 2019 ou 2020 a fachendosa palmeira viuse afectada seriamente por unha destas pragas, en concreto a do picudo vermello. 
Tal foi a afectación que despois duns meses de desconcerto e serio ataque por parte do bicho a palmeira, despois de resistir o que puido e na usencia de tratementos que non soubemos nin puidemos darlle, estaba xa ferida de morte. Houbo que tomar a decisión de cortala para evitar todavía máis o seu deterioro e para darlle un final noble.
Chamamos a unha empresa especializada neste tipo de traballos e tomamos a decisión de que quedase un toro a un metro do chan aproximadamente, para que servise de base para colocar unha posible maceta con pranta e para futuras intervencións que puidesen surxir. 
A casualidade fixo que tivesemos noutro lugar unha pequena palmeira en maceta idónea para colacar por riba do toro que deixaramos. Deseguida se nos ocorreu a idea de que ben a poderíamos considerar como as neta, ou quizáis a bisneta, da palmeira que no seu día prantara o meu pai.


E aquí vén o experimento (nunca mellor dito).
A idea foi a de practivar un burato na tapa do toro para poder albergar nel unha pranta tal como se adoita facer neste tipo de situacións. Pero non unha calquera senón precisamete a palmeira neta, ou bisneta  E non incrustada na maceta senón directamente no burato.
Dito e mans á obra. Había que realizar un burato no toro para poder albergar á "criatura".
Empregáronse ferramentas de todo tipo e despois dun labor paciente e dun traballo laborioso, pousado e cremos que meticuloso, cáseque de orfebre, por fin mostrouse o oco no toro da vella palmeira.





Tocaba agora sacar á palmeiriña da súa maceta para albergala no oco practicado.



Finalmente quedou así.



Veremos no que dá. Haberá actualizacións.








15/9/25

Un verán de camiñadas

O verán de 2025 foi de profundización e especialización de algo xa ensaiado no de 2024: o goce dunha serie de camiñadas máis ou menos diarias polas terras de Muros e Carnota como sana alternativa ás duras, e por veces perigosas, sesións de praia, sol e baño de outros anos.
Nesta nova andaina veraniega tiven a sorte de estar acompañado polos meus cuñados Fabio e Raúl, sobretodo por Fabio que se constituíu no fiel e certeiro acompañante na maioria das saídas. Se ben é certo que a forma física destes estaba, e está, moi por riba da miña, sobre todo a de Raul, que evidencia unha facilidade e preparación propias dun auténtico corredor de monte, elo non foi óbice para que puidésemos deselvolver as xornadas con eficacia e gozo, superando, ás veces, pequenos atrancos propios da faena. Desta forma, nomes como o Monte Pindo, Monte Louro, Monte Naraio, A Torre dos Mouros, O Bico do Santo o Faro de Lariño ou as praias de Ximprón, Ardeleiro, Portocubelo, Cons, Mar de Lira, Carnota, San Mamede, Quilmas ... foron habituais nas nosas saídas pola comarca.
A vantaxe desde tipo de actividade con referencia á súa alternativa de praia pura e dura resulta evidente para persoas ás que os areais só lle pracen de forma moderada e puntual para pasear e tomar baños, mais na que un dos elementos máis significativos que actúan nos mesmos, o sol, constituíuse nos últimos tempos, para min, nun auténtico inimigo a combater e evitar, na medida do posible.
En resumo, este tipo de camiñadas son un complemento adecuado, alternativo, instrutivo e facilitador a outras actividades máis festivas e lúdicas das que, se acaso, falarei noutro momento. Saude!

3/9/24

A praia




A praia pode ser ese lugar que observa o marido, descansado e compracido de que a súa muller se torre confortablemente ao sol ao carón de outros moitos entusiastas, mentras él degusta, gorentoso e momentaneamente feliz, un aperitivo desde a terraza da cafetería do hotel, oteando concienzudamente o panorama, satisfeito coa situación e reafirmándose na súa estratexia.


A praia tamén pode ser ese concepto que suscita opinións encontradas, posturas diverxentes, disputas apasionadas: defensores convencidos, honestos e funcionais, os máis , á  par que detractores con causa e cargos acusatorios, partidarios entusiastas e contrarios obcecados. Críticos coa sua desnaturalización, degradación e masificación. Anunciantes da súa decadencia, depauperación e mesmo desaparición por mor da emerxencia climática xunto con usuarios decididos, firmes e con ilusión renovada.


A praia tamén pode ser ese espazo, cheo de area, no que estando pronto para bañarte es interpelado por unha señora sobre a túa orixe, tomándote pouco menos que por oriundo de latitudes boreais e comunicándoche, sen solicitude previa, a súa opinión sobre as súas bondades e beneficios. 
A educación e a cortesia, inclínante a refrendar sen estusiamo a súa opinión. Chamábase Ángeles e venareaba en Serres desde hai máis de 35 anos. Despediuse cortesmente non sen antes calificar como bendita a esta maravillosa terra. Non serei eu quen a contradiga.

Libros que alimentaron en 2024

Estes foron os libros que lin, e nalgún caso relín, durante o ano 2024. Adoito ler simultaneamente a dos, tres ou catro títulos polo que hai...